Press

‘De neo-tarkovskianen’ Moviemeter.nl 9 feb 2014

‘Nathalie’s 5 prikkelende antwoorden over regie en filmend Nederland’ De Nieuwe Regisseurs, nov 2012

‘Binger Filmlab: tien dagen en dan vind je het leuk’ Skrien jun-jul 2007

‘De uitstervende geluidstovenaar’ NRC.next 7 sept 2006

‘Ik droomde van een school waar je kon leren de verschillende percepties van de realiteit in beelden om te zetten’ Nexus-48/ Droom en verantwoordelijkheid 2005

‘Veertig premieres verwacht op filmfestival’ De Volkskrant 19 dec 1997

‘Na Rudolf van den Berg (De avonden) werpt nu regisseur Nathalie Alonso Casale zich op Reves novelle Werther Nieland’ De Filmkrant jan 1997

Alle Nederlandse films vanaf 1996 tot en met heden

‘Vergeet vooral niet te leven’ de Filmkrant feb 1996

Ik heb het gevoel dat er en vaste groep mensen is die altijd weer geld krijgen en dat het heel moeilijk is om daar als beginnend filmmaker tussen te komen.

Ik ben gevraagd door televisie om series en dat soort dingen te  regisseren maar ik wil niets met televisie doen. Dat is voor mij niet echt film.

Ik heb één keer aan het stimuleringsfonds gevraagd of het mogelijk was om iets met ze te doen maar dat kon alleen als je met televisie werkte. Ik wil niet met televisie werken. Dus dan valt dat weg.

Ik heb het afgelopen jaar een vreselijke keuze moeten maken. Ik was gevraagd door de VPRO om een film te maken. Daarbij werd ik op een gegeven moment voor de keuze gesteld: of precies doen wat zij zeggen en essentiële dingen in de film veranderen, of geen film. Toen heb ik ervoor gekozen om geen film te maken en ik wist dat ik dan geen mogelijkheid meer zou hebben om nog iets te maken. Dat vind ik erg. Dat gaat ver. Het gaat dan niet om hoeveel geld je krijgt maar om inhoudelijk hoe iets eruit gaat zien. Of je wel of niet op deze locatie mag draaien. Niks met geld of financiën maar of het snel of langzaam moet worden. Die dingen waarom je een film maakt dus. Die worden dan bepaald door mensen die weinig verstand van film hebben. Die misschien een jaar of twee bij zo’n omroep werken en daarna weer weg zijn of er toevallig in zijn gerold. Ik vind dat je bij de televisieomroepen bijna geen mensen tegenkomt die je kunt vertrouwen, die weten wat film is en die jij dan ook de ruimte zou kunnen geven om überhaupt iets te beslissen. Je gaat alleen maar meer afsluiten. Dus die keuze heb ik gemaakt, om dan maar geen film te maken. Uiteindelijk krijg ik door het Nederlands Filmfonds de mogelijkheid om hem alsnog te maken. Verbazingwekkend. Ik dacht als dit niet doorgaat dan is het afgelopen. Want zo gaat dat, als je ruzie of problemen hebt met een omroep. Dan wordt er geroepen dat je het voor de rest wel kunt vergeten. En films kan je niet thuis in je eentje maken. Wat mij frustreert is dat ik om mij heen veel kleine, nieuwe en experimentele filmpjes zie waar veel geld voor is terwijl de grotere producties worden ingepikt door de vaste bekende regisseurs, die dus ook al heel vaak films hebben gemaakt. Er is op dat gebied weinig ruimte voor beginnende talenten terwijl die er echt wel zijn in Nederland.

‘Advocaat van de Hanen is een lange wodka reclame’ de Volkskrant 29 jan 1996

‘Nathalie Alonso Casale legde een busreis vast als een eindeloos moment’ de Volkskrant 25 jan 1996

Me gusta trabajar en España. Mi padre es español y me ha educado con el español y la España de hace veinte años, porque es cuando él se marchó. Siempre me interesó mucho la historia del país, mas que la España actual. O sino la actualidad contrastando con lo que había antes. Me gusta elegir una región de España y ver que es lo que puedo sacar de allí con la gente local y sus tradiciones o anti-tradiciones. Esta vez rodaremos en Cataluña y en provincia de Zamora.

Empecé a hacer mi primera película a los 14 años en video. A los 17 ingrese en la escuela de cine de Ámsterdam. Allí hice 3 o 4 cortos en 16 mm. Me interesa el cine porque siempre me interesé mucho por la imagen y el sonido de las cosas. Resulta que el cine junta todo esto. Terminé mis estudios con Memorias sin Batallas. Luego trabajé con otros directores argentinos y holandeses en el montaje o haciendo de actriz. Desde hace dos anos estoy preparando una película en Rusia. Es complicado porque es con un equipo internacional. Como aquí, que ahora mismo trabajamos con un ruso, un armenio, una austriaca,  catalanes y holandeses, ingleses y alemanes. Es difícil organizar un grupo tan diverso, pero es lo que me interesa.

El tema de esta película consiste en preguntarme o preguntarle al espectador, donde está la verdad. La verdad es algo que se puede manipular de muchas maneras. De manera general -a través de la historia, donde al cabo de cincuenta anos las cosas pueden no haber ocurrido. Como cuando se dice que no hubo campos de concentración durante la segunda guerra mundial y que la gente empieza a creérselo, porque  los testigos con el tiempo se murieron, o porque simplemente nadie quiere hablar. Así también ocurre a nivel personal, cuando aparecemos como queremos aparecer. Las cosas que no hemos querido vivir y de las que no queremos acordarnos, las quitamos del currículo vitae. Esta película es como una confrontación de los personajes con sus propios pasados a veces feos.

Se trata de un grupo de caracter internacionál que va con un autobús desde Holanda hacia el sol y la playa en España. Pero se encuentran con que por la noche se quema todo alrededor, y al día siguiente está todo negro. Se encuentran con un pequeño pueblo donde una mujer muy mayor está esperando a su marido desde hace años. Se cree que su marido está dentro del autobús y que han venido a devolvérselo. Organizan una fiesta en el pueblo, y poco a poco el pasajero que ella toma por su marido, empieza a creérselo y a dudar de su destino. Cuando al final encuentran el camino, vemos que siguen rodeados de campos negros, mientras que ellos se creen que es la playa y el sol.

Estamos buscando ahora a varios extras para la escena donde la gente huye de un fuego -o de una guerra. Necesitamos gente mayor y mujeres con niños, que puedan venir para ayudarnos a rodar esta escena, una hora antes del anochecer.

‘Milde visie op leven in Armeens dorp, mistflarden en dansende stofjes’ NRC Handelsblad 29 sept 1993